ز لطف آن کرده ای با جان غمناکم که در شبها

نگر تا خویشتن را کمتر از عالم نپنداری

در اوصاف تو عاجز گشته ام یارب کجا یابم

کسی کاندر بیابان این دهد طبع مرا یاری

کند با کشتهای تشنه بارانهای آذاری

به تشریف زیارت رتبتی دادی مرا کاکنون

چو اقبال تو در عالم نمی گنجم ز جباری