کند با کشتهای تشنه بارانهای آذاری

در اوصاف تو عاجز گشته ام یارب کجا یابم

کسی کاندر بیابان این دهد طبع مرا یاری

ز لطف آن کرده ای با جان غمناکم که در شبها

به تشریف زیارت رتبتی دادی مرا کاکنون

چو اقبال تو در عالم نمی گنجم ز جباری

مرا اندازه تمهید عذر آن کجا باشد