مرهم این ریش کرد نیست، که عمری

با لب لعلش سخن کند به مدارا

پیرهن ما قبا کند به نسیمش

برکند از ما دگر به مژده قبا را

سینه سپر بوده ایم زخم بلا را

دنیی و دین کرده ایم در سر کارش

گردن و سر می نهیم تیغ و قفا را