بر ماهتاب خواهی افکند این قصب را

داری دلی چو کعبه و ز جهل و از ضلالت

در کعبه می گذاری بوجهل و بولهب را

ای تن، چو دل به خوبان دادی و من نگفتم

دل رای حقه بازی زد بر دهان تنگش

ما عرضه بر که داریم این عشق بوالعجب را؟

گفتم: مگر به پایان آید شب فراقش