گفتم: مگر به پایان آید شب فراقش

بر ماهتاب خواهی افکند این قصب را

دل رای حقه بازی زد بر دهان تنگش

ما عرضه بر که داریم این عشق بوالعجب را؟

در شهر عاشقان خود پایان نبود شب را

ای اوحدی، چو رویش دیدی بلا همی کش

چون انگبین تو خوردی تاوان نبود تب را