زهر آن چنان خوریم به یادش که نوش را

گرمی کند به خلوت ما آن پری گذر

بگذار تا گذار نباشد سروش را

شد نوش ما چو زهر ز هجران او، ولی

ای اوحدی، بگوی سخن، تا بداندت

دشمن، که بی بصر نشناسد خموش را