ای اوحدی، بگوی سخن، تا بداندت

بگذار تا گذار نباشد سروش را

شد نوش ما چو زهر ز هجران او، ولی

زهر آن چنان خوریم به یادش که نوش را

دشمن، که بی بصر نشناسد خموش را