کز تن به یاد دوست برآید نفس مرا

یک بوسه دارم از لب شیرین او هوس

وز دل برون نمی رود این هوس مرا

از عمر خود من آن نفسی شادمان شوم

باریک آن چنان شدم از غم، که گر شبی

بیرون روم به شمع، نبیند عسس مرا

هر ساعتم به موج بلایی در افکند