بیرون روم به شمع، نبیند عسس مرا

از عمر خود من آن نفسی شادمان شوم

کز تن به یاد دوست برآید نفس مرا

باریک آن چنان شدم از غم، که گر شبی

هر ساعتم به موج بلایی در افکند

سیلاب ازین دو دیده همچون ارس مرا

یاری که اصل کار منست، ار به من رسد