سیلاب ازین دو دیده همچون ارس مرا

باریک آن چنان شدم از غم، که گر شبی

بیرون روم به شمع، نبیند عسس مرا

هر ساعتم به موج بلایی در افکند

یاری که اصل کار منست، ار به من رسد

با اوحدی چه کار بود زین سپس مرا؟