هر که خواهد که به دامم کشد آسان آسان

یاد آن گنج دوانید به ویرانه مرا

بر میان از سر زلفش کمری می بستم

گر بدو دست رسیدی چو سرشانه مرا

گو: مپندار بجز خال لبش دانه مرا

سرم از شوق و دل از عشق چنین شیفته شد

تا که شد اوحدی شیفته هم خانه مرا