سرم از شوق و دل از عشق چنین شیفته شد

گر بدو دست رسیدی چو سرشانه مرا

هر که خواهد که به دامم کشد آسان آسان

گو: مپندار بجز خال لبش دانه مرا

تا که شد اوحدی شیفته هم خانه مرا