به نام تو زیستم همه عمر و خود ز تو

ترا گر خبر شدی نبدی غمی مرا

دمم می دهی که: من بیابم دمی دگر

گره بر دمم زدی، رها کن دمی مرا

نه بر دست نامه ای، نه بر لب نمی مرا

مکن بیش ازین ستم، به نیکی گرای هم

چو زخمم به دل رسید، بنه مرهمی مرا