چو زخمم به دل رسید، بنه مرهمی مرا

به نام تو زیستم همه عمر و خود ز تو

نه بر دست نامه ای، نه بر لب نمی مرا

مکن بیش ازین ستم، به نیکی گرای هم

مرا در فراق خود به پرسش عزیز کن

که هرگز نیوفتاد چنین ماتمی مرا

نخواهم به عالمی غمت را فروختن