می کشم در پای خود چندان که بتوانی مرا

ای که در خوبی به مه مانی چه کم گردد زتو

گر بری نزدیک خود روزی به مهمانی مرا؟

دست خویش از بهر کشتن بر کسی دیگر منه

با رقیبانت نکردم آنچه با من میکنند

این زمان سودی نمی دارد پشیمانی مرا

زین جهان چیزی نخواهم خواستن جز وصل تو