ز آن خاک آستان بدماند گیاه را

دارم گواه آنکه تو کشتی مرا، ولیک

ترسم که: نرگست بفریبد گواه را

روزی چنان بگریم ازین غم، که اشک من

گر بشنود جفا که تو در شهر می کنی

خسرو بی اغیان نفرستد سپاه را

شد سالها که بنده تست اوحدی، دریغ