چون توان پوشیدن این آب ز سر بگذشته را؟

با که گویم سرگذشت این دل سرگشته را؟

راز سر گردان عاشق پیشه غم کشته را؟

آب چشم من ز سر بگذشت و می گویی: بپوش

جان شیرین منست آن لب، بهل تا می کشد

در غم روی خود این فرهاد مجنون گشته را

آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش