در غم روی خود این فرهاد مجنون گشته را

آب چشم من ز سر بگذشت و می گویی: بپوش

چون توان پوشیدن این آب ز سر بگذشته را؟

جان شیرین منست آن لب، بهل تا می کشد

آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش

باغبان از سرزنش می کشت سرو کشته را

خال او حال مرا برهم زد و خونم بریخت