باغبان از سرزنش می کشت سرو کشته را

جان شیرین منست آن لب، بهل تا می کشد

در غم روی خود این فرهاد مجنون گشته را

آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش

خال او حال مرا برهم زد و خونم بریخت

با که گویم حال این خال به خون آغشته را؟

آسمان برنامه عمرم نبشتست این قضا