با که گویم حال این خال به خون آغشته را؟

آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش

باغبان از سرزنش می کشت سرو کشته را

خال او حال مرا برهم زد و خونم بریخت

آسمان برنامه عمرم نبشتست این قضا

در نمی شاید نوشتن نامه بنوشته را

خاک کوی او بهشتم بود هشتم، لاجرم