که سیر آمدستی همانا ز جفت

روا باشد اکنون که بردارمت

بی آزار نزدیک او آرمت

به سیمرغ بنگر که دستان چه گفت

نشیم تو رخشنده گاه منست

دو پر تو فر کلاه منست

چنین داد پاسخ که گر تاج و گاه