به آن رسید که توفان بر آیدم بدو چشم

دراز شد سفر یار دور گشته ما

فغان ازین دلی بی او نفور گشته ما

ز سوز سینه همچون تنور کشته ما

بخواند راوی مستان به صوت داودی

ز شوق او سخن چون زبور گشته ما؟