بخواند راوی مستان به صوت داودی

فغان ازین دلی بی او نفور گشته ما

به آن رسید که توفان بر آیدم بدو چشم

ز سوز سینه همچون تنور کشته ما

ز شوق او سخن چون زبور گشته ما؟

چه بودی آنکه چو حوری در آمدی هر دم

به خانه چو سرای سرور گشته ما؟