بیش ازین نتوان نهادن خار ما

شکر آن که خواب می گیرد به شب

رحمتی بر دیده بیدار ما

ای که با هر کس چو گل بشکفته ای

کاشکی آن رخ نبودی در نقاب

تا نکردی مدعی انکار ما

با چنان ساعد که بر بازوی اوست