تو همچون خرمن حسنی و ما چون خوشه چینانت

ولی این مردمی ها خود نباشد در دیار ما

ز رویت پرده دوری زمانی گر برافتادی

همانا بشکفانیدی گل وصلی ز خار ما

از آن خرمن چه کم گشتی که پر بودی کنار ما؟

ز دلبندان آن عالم دل ما هم ترا جوید

که از خوبان این گیتی تو بودی اختیار ما