که از خوبان این گیتی تو بودی اختیار ما

تو همچون خرمن حسنی و ما چون خوشه چینانت

از آن خرمن چه کم گشتی که پر بودی کنار ما؟

ز دلبندان آن عالم دل ما هم ترا جوید

نمی باید دل ما را بهار و باغ و گل بی تو

رخ و زلف و جبینت بس گل و باغ و بهار ما

ز مثل ما تهی دستان چه کار آید پسند تو؟