رخ و زلف و جبینت بس گل و باغ و بهار ما

ز دلبندان آن عالم دل ما هم ترا جوید

که از خوبان این گیتی تو بودی اختیار ما

نمی باید دل ما را بهار و باغ و گل بی تو

ز مثل ما تهی دستان چه کار آید پسند تو؟

تو سلطانی، ز لطف خود نظر می کن به کار ما

چه دلداری؟ که از هجران دل ما را بیازردی