تو سلطانی، ز لطف خود نظر می کن به کار ما

نمی باید دل ما را بهار و باغ و گل بی تو

رخ و زلف و جبینت بس گل و باغ و بهار ما

ز مثل ما تهی دستان چه کار آید پسند تو؟

چه دلداری؟ که از هجران دل ما را بیازردی

چه دمسازی؟ که از دوری بر آوردی دمار ما

به قول دشمنان از ما، خطا کردی که برگشتی