کامروز در فراق تو دیدم عذابها

آخر زکوه این همه خوبی نه واجبست؟

منعت که می کند که نکردی ثوابها؟

فردا مگر گناه نباشد مرا به حشر

من می کنم دعا و تو دشنام می دهی

آری، بر تو کم نبود این جوابها

از اشک دیده بر ورق روی چون زرم