گر زلف چو ز نارش می رنجد ازین خرقه

همچون من سرگشته، بی یار کنش، یارب

کردست رقیبان را خار گل روی خود

نازک شکفید آن گل، بی خار کنش، یارب

این خرقه که من دارم، زنار کنش، یارب

این سینه که شد سوزان از مهر جگر دوزان

چون مهر بر افروزان، یا نار کنش، یارب