اوحدی داد تو از شاه بخواهد روزی

بده، ای محتشم حسن، به درویش زکات

کردم اندیشه که آن روز کجا دانم رفت؟

گر بیابم ز کمند سر زلف تو نجات

که بگردد به فراق رخ زیبای تو مات