خود آتش غم تو کرا، ای صنم، نسوخت؟

شمع رخ تو از نظر من نشد نهان

تا رخت عقل و خرمن صبرم به هم نسوخت

گفتی : در آتش غم خود سوختم ترا

کو در جهان دلی، که نگشت از غم تو زار؟

یا سینه ای، کزان سر زلف به خم نسوخت؟

صد پی بر آتش ستمت سوخت اوحدی