که: گر در بوستان آیی، بمیرد پیش رخسارت

سرم را می کنی پر شور و بردل می نهی منت

دلم را میکشی در خون و برجان می نهم بارت

ز روی راستی با تو ندارد سرو مانندی

گل وصلی به دستم چون نمی آید چه بودی ار

کسی بودی که برکندی ز پای اوحدی خارت؟