گل وصلی به دستم چون نمی آید چه بودی ار

دلم را میکشی در خون و برجان می نهم بارت

ز روی راستی با تو ندارد سرو مانندی

که: گر در بوستان آیی، بمیرد پیش رخسارت

کسی بودی که برکندی ز پای اوحدی خارت؟