پند، که بی باده صافی دهی

بس که به گفتار بخواهد نشست

ای که ز من صبر طلب میکنی

خود چو منی را چه بر آید ز دست؟

کی شنود عاشق دردی پرست؟

اوحدی از عشق تو دیوانه شد

گر دگری می شود از عشق مست