بس که به گفتار بخواهد نشست

موی برست از کف امید ما

وز کف موی تو نخواهیم رست

هر که کند گوش به گفتار تو

ای که ز من صبر طلب میکنی

خود چو منی را چه بر آید ز دست؟

پند، که بی باده صافی دهی