موی برست از کف امید ما

روز نخستین که تو گویی:«الست»

زلف سیه را به ازان می شکن

ورنه بسی دل که بخواهد شکست

وز کف موی تو نخواهیم رست

هر که کند گوش به گفتار تو

بس که به گفتار بخواهد نشست