ورنه بسی دل که بخواهد شکست

لاف نخستین «بلی» می زنم

روز نخستین که تو گویی:«الست»

زلف سیه را به ازان می شکن

موی برست از کف امید ما

وز کف موی تو نخواهیم رست

هر که کند گوش به گفتار تو