وز کف موی تو نخواهیم رست

زلف سیه را به ازان می شکن

ورنه بسی دل که بخواهد شکست

موی برست از کف امید ما

هر که کند گوش به گفتار تو

بس که به گفتار بخواهد نشست

ای که ز من صبر طلب میکنی