زلف سیه را به ازان می شکن

چشم مرا مثل تو صورت نبست

لاف نخستین «بلی» می زنم

روز نخستین که تو گویی:«الست»

ورنه بسی دل که بخواهد شکست

موی برست از کف امید ما

وز کف موی تو نخواهیم رست