روز نخستین که تو گویی:«الست»

صورت خوب از چه به گیتی بسیست

چشم مرا مثل تو صورت نبست

لاف نخستین «بلی» می زنم

زلف سیه را به ازان می شکن

ورنه بسی دل که بخواهد شکست

موی برست از کف امید ما