با من رها نکرد و همان دوستی بجاست

بر خاک پای او چه غم؟ ار صد هزار پی

آب رخم بریخت، که خون منش بهاست

چشمش چه ساحریست؟ که شرطی ز دشمنی

با من، دلا، گر سخن آن دهان مگوی

من بر شنیده ام سخن او، دهان کجاست؟

در جان اوحدی اگر او ناوکی نخست