بر خاک پای او چه غم؟ ار صد هزار پی

وین دولت از میانه ببینیم تا کراست؟

کرد از هوای خویش دلم گرم ذره وار

آن آفتاب روی، که بر بام این سراست

آب رخم بریخت، که خون منش بهاست

چشمش چه ساحریست؟ که شرطی ز دشمنی

با من رها نکرد و همان دوستی بجاست