کرد از هوای خویش دلم گرم ذره وار

آن سرو لاله چهره، که در غنچه قباست

خلقی، چو طرف، بر کمرش بسته اند دل

وین دولت از میانه ببینیم تا کراست؟

آن آفتاب روی، که بر بام این سراست

بر خاک پای او چه غم؟ ار صد هزار پی

آب رخم بریخت، که خون منش بهاست