گر کنم رندی، سزد، کندر جوانی وقت گل

دل به صحرا می رود، در خانه نتوانم نشست

بوی گل برخاست، در کاشانه نتوانم نشست

محتسب داند که: من پیرانه نتوانم نشست

عاقلی گر صبر آن دارد که بنشیند، رواست

من که عاشق باشم و دیوانه نتوانم نشست