دوش به خونی گریستم، که ز موجش

برد چنان دل، که گوشواره ندانست

قافله عقل را به ساعد سیمین

راه ز جایی بزد که باره ندانست

عقل به اندیشها گذاره ندانست

سختی ازان دید، اوحدی، که به اول

قاعده آن دل چو خاره ندانست