عقل به اندیشها گذاره ندانست

قافله عقل را به ساعد سیمین

راه ز جایی بزد که باره ندانست

دوش به خونی گریستم، که ز موجش

سختی ازان دید، اوحدی، که به اول

قاعده آن دل چو خاره ندانست