کاول حسن تو و آخر ایام منست

عشق روی تو نه در خورد دل خام منست

از تو دارم هوسی در دل شوریده، ولی

راه عشقت نه به پای دل در دام منست

مگرم عقل شکیبی دهد از عشق، ارنه