مگرم عقل شکیبی دهد از عشق، ارنه

کاول حسن تو و آخر ایام منست

از تو دارم هوسی در دل شوریده، ولی

راه عشقت نه به پای دل در دام منست

بس خرابی کند این جرعه، که در جام منست

من حذر می کنم از عشق، ولی فایده نیست

حذر از پیش بلایی، که سرانجام منست