در دیده کس نیامد و دل یاد کس نگردد

ما خاک آن سگیم که پیش سرای اوست

سازی ندیده ایم و نوایی ازو، مگر

ساز غمش، که خانه ما پرنوای اوست

تا دل مقام او شد و تا دیده جای اوست

در عشق او چگونه توان داشت زر دریغ؟

چون سر که می کشیم به دوش از برای اوست